Skrawki dnia


do utraty tchu blog


Nie byłam i byłam. Bardzo chciałam i nie chciałam. Tak to chyba już bywa, że czasami nie wychodzi. Czasami podejmuje się decyzje, że tak jest lepiej. Innym razem płynie się na fali codzienności. Nie kryje się za tym nic szczególnego, nie ma tragedii i nie ma ekscytacji. Po prostu. Pomiędzy było zwyczajne życie, obowiązki, tulenie o poranku i zasypianie z książką w ręku. Są za to psie łapy, które wystukują rytm o podłogę. Nic więcej i aż tyle. 


Wciąż piszę. W międzyczasie. Urywki, skrawki dnia powszedniego. Tych mam najwięcej. Niekiedy łapię się na tym, czy jeszcze potrafię. Słowa pojawiają się nagle, tak ciężko je chwycić, zatrzymać. Są jednak jak powietrze, bez nich mój oddech staje się nierówny.


🍁🍂🍃


Ostatnio przeczytałam we Wszystkich kwiatach Alice Hart Holly Ringland, że każdy powinien mieć miejsce, które jest jego i ludzi, do których należy. 


Pamiętam naszą kuchnię, która w oczach kilkuletniej dziewczynki wydawała się ogromna niczym sala balowa. Jej ściany otulała brązowa boazeria. Siadałam na blacie kuchennym w kącie, tuż przy samym oknie, wypatrując powrotu ze szkoły starszych sióstr. Nad szafkami zawieszona była drewniana półka z milionem poustawianych puszek. Każda z nich kryła coś zupełnie innego niż wskazywała etykieta. Moją ulubioną była żółta po rozpuszczalnym kakao, bo - choć dawno nie było w niej słodkiego pyłu - jej zapach nadal przewodził ten wyjątkowy smak. W drugim kącie stała kuchnia kaflowa, przy której gotowała mama. 


Dziś nie ma półki, nie ma też rozgrzanej do czerwoności płyty kuchennej. Patrzę na Lilkę, która upycha sobie kolejnego drożdżowego rogala. Jej policzki nadymają się jak u chomika, a z ust wypadają okruszki. Patrzę na bigos, który od dłuższego czasu przygotowuje mama. Pokrywka podskakuje na garnku, wydając ciche pomruki. W koszu stoją dojrzałe jabłka, które przynieśliśmy z ogrodu. Sięgam po kawę, wdycham zapach naszego domu i myślę, że każdy powinien mieć miejsce, które jest jego i ludzi, do których należy.


🍁🍂🍃 


do utraty tchu blog


O książkach nadal opowiadam, od jakiegoś czasu TU


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Będzie mi niezmiernie miło, jeśli zostawisz swój ślad. Każdy Twój komentarz sprawia mi ogromną przyjemność.

Copyright © 2016 Do utraty tchu. Uważniej , Blogger